Northern Mali: Conflict MNLA vs. Ansar Dine and indoctrination

Since Ansar Dine and MNLA fighters took control over northern Mali, also known as Azawad, tensions between the two forces are rising. The basis for those tensions lie in the different objectives MNLA and Ansar Dine seek to achieve. MNLA fought for the liberation of Azawad and Ansar Dine wants to impose sharia law on the whole of Mali by taking control of as much area as possible.

When starting their operation, MNLA and Ansar Dine fought side by side against the government forces of Mali. But when the whole of Azawad was occupied in April and Timbuktu fell in the hands of Ansar Dine, both groups came into conflict with each other about who had the real power in the area. However, on May 25th, after weeks of negotiations, they merged their forces into the National Army of Azawad. The success of te merge is uncertain and recently forces of MNLA and Ansar Dine clashed.

This week some troops of MNLA and Ansar Dine ended up in a mêlee about a flag the MNLA troops had on their vehicle when they were on a road near Goundam. Ansar Dine troops, stationed at a check-point on the road, demanded that the MNLA fighters removed their flag since they only allow the black Islamic flag in their area. A fight broke out and one Ansar Dine and four MNLA fighters got injured. One MNLA member died of his injuries last Saturday.

It seems Ansar Dine is trying to take full control of the area and securing that control for the future by indoctrinating children living in the area. Ansar Dine builds schools and trains young Arab kids (the article states "white skinned", I presume they mean lighter skinned than the average Malian and they probably mean Arabs), 7 - 12 years of age and make them dress like Islamic fighters, wearing traditional clothing, letting them move around the town in small groups.
Ansar Dine also took control of all the government buildings and has raised the black flag on all of them. They also use a truck they've confiscated from the town hall to burn documents and archives outside the town.

(Source: http://www.maliweb.net/news/insecurite/2012/06/20/article,74372.html)

It seems that there is a power struggle going on in Azawad and the outcome is far from clear. MNLA have completed their objective and they seem to have lost the initiative to Ansar Dine who's objective is far from completed and are keen on expanding their power base to be able to continue their struggle for the imposement of sharia law on Mali. It seems unlikely that the MNLA will give up the land they've been fighting over for decades and an escalation of the conflict with Ansar Dine in time seems inevitable.
Meanwhile the government of Mali does not seem to take any real action in taking back control of the northern part of their state. They've been massing some troops but they do not seem to be able to do anything on their own as a result of the lack of logistics and means.

UPDATE:
On June 14 the African Union and ECOWAS have addressed the UN Security Council to make a military intervention possible. UNSC approved but is cautious. Meanwhile some 4.000 Malian forces seem to be preparing for an attack on a few important crossroads.
http://www.irinnews.org/Report/95698/Analysis-Intervention-options-in-northern-Mali

15 mei 1525: Slag bij Frankenhausen

De Slag bij Frankenhausen vond op 15 mei 1525 plaats en betekende het einde van de Duitse Boerenoorlog. De legers van Landgraaf Filip I van Hessen en Hertog George van Saksen, samen goed voor 6.000 man, versloegen het boerenleger (8.000 - 10.000 man sterk) onder Thomas Müntzer bij Frankenhausen in het graafschap Schwarzburg.

Op 29 april 1525 ontaardden ongeregeldheden in en rond Frankenhausen in een opstand. Een grote groep burgers sloten zich aan bij de opstand, bezetten het stadhuis en bestormden het kasteel van de graven van Schwarzburg. De daarop volgende dagen verzamelde zich een steeds groter wordende groep opstandelingen rond het stadje en toen Müntzer op 11 mei arriveerde met een leger van driehonderd strijders, hadden zich al enkele duizenden boeren uit Thuringen en Saksen geïnstalleerd in de velden rond Frankenhausen. 

Filip van Hessen en zijn schoonvader George van Saksen zaten Müntzer op de hielen en stuurden hun Landsknechten naar Frankenhausen.

De troepen van Hessen en Saksen waren voornamelijk huurlingen en waren goed bewapend, goed getraind en hadden een uitstekende moreel. De boeren daarentegen waren slecht uitgerust met zeisen en vlegels, hadden geen training gehad en hadden onderlinge onenigheid over wat ze zouden doen: vechten of onderhandelen? 

Op 14 mei hadden de boeren enkele aanvallen weten af te slaan, maar verzuimden zij om gebruik te maken van de overwinning en de vijand te verslaan. Integendeel, de boeren regelden een staakt-het-vuren en trokken zich terug in hun versterkte wagenpark om verdere acties te coördineren, dit terwijl de troepen van Saksen de boeren naderden. 

De volgende dag voegden de legers van Hessen en Saksen zich samen en verbraken zij direct het bestand door een gecombineerde aanval met infanterie, cavalerie en artillerie uit te voeren. De boeren werden verrast door de aanval en sloegen in paniek op de vlucht, de huurlingen achtervolgden hen en bleven aanvallen. De meeste opstandelingen werden gedood in de slachting. Het aantal slachtoffers aan de kant van de boeren lag tussen de 3.000 en 10.000 terwijl er slechts vier Landsknechten gedood en twee gewond werden.

Müntzer werd gevangengenomen, gemarteld en op 27 mei geëxecuteerd in Mühlhausen.

Profiel: Al-Nusra Front ter Bescherming van de Levant

De bomaanslagen van 10 mei 2012 werden gepleegd in Damascus zijn opgeëist door een beweging die zich het Al-Nusra Front ter Bescherming van de Levant (Al-Nusra) noemt. De achtergrond is op dit moment schimmig en er wordt volop gespeculeerd over de positie van Al-Nusra in het conflict in Syrië en de banden die Al-Nusra zou hebben met Al-Qaïda in Irak. Dat een radicaal Soennitische organisatie als Al-Nusra  zich, al dan niet gesteund door Al-Qaïda in Irak, in de strijd mengt, zou een teken kunnen zijn dat het conflict sektarisch van aard wordt of is (zie video van Al Jazeera onderaan). De regering in Syrië wordt voor een groot deel gevormd door Alevieten, een Sjiitische Islamitische stroming die door andere groepen binnen de Islam, Sjiieten én Soennieten, als ketters wordt beschouwd. Het zou dus kunnen dat Al-Nusra en andere Soennitische organisaties het conflict in Syrië aangrijpen om de Alevitische regering van Assad omver te werpen en te vervangen door een Soennitische. 

De eerste publieke mededeling deed Al-Nusra op 23 januari waarin zij opriepen tot een gewapende en heilige strijd tegen de Syrische regering. Al-Nusra heeft vier bomaanslagen opgeëist: de aanslagen in al-Midan op 6 januari, de aanslagen in Aleppo van 10 februari en de aanslagen in Damascus op 17 maart en 10 mei. Bij de aanslagen vielen totaal 173 doden en meer dan 830 gewonden.

Oprichtingsjaar: December 2011

Land van oorsprong: Syrië / Irak
Type: Terreurbeweging

Doelstelling: Omverwerpen van de Syrische regering onder Assad door middel van gewapende strijd (Jihad). De vraag is echter of het bij deze doelstelling blijft, Amerika en Israël worden door Al-Nusra aangeduid als "vijanden van de Islam" en afwijkende religieuze groepen in Syrië worden ook door militanten van Al-Nusra aangevallen.
Leider: Abu Muhammad al-Julani

Troepensterkte: onbekend

Medestander(s): Wordt hoogst waarschijnlijk gesteund door Al-Qaïda in Irak. Een Iraakse gedeputeerde van het Iraakse ministerie van Binnenlandse Zaken waarschuwde Syrië dat er wapens en jihadisten uit Irak naar Syrië getransporteerd werden.

Tegenstander(s): De regering van Assad in Syrië.

Staat van oorlog: Ondanks pogingen van de VN om een einde te maken aan het geweld, is de strijd in Syrië op dit moment in volle gang. Al-Nusra lijkt met zijn aanhoudende bomaanslagen een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan dit conflict waarvan het einde nog niet in zicht is.
Bewapening: Waarschijnlijk licht en zwaar kaliber hand- en schoudervuurwapens, handgranaten en explosieven.
Operationeel gebied: Al-Nusra heeft zijn basis in Homs waar het straatgevechten voert tegen het Syrische regeringsleger. Waarschijnlijk is Al-Nusra actief in alle grote steden in Syrië, waaronder Damascus en Aleppo.

Tactiek: Al-Nusra maakt gebruik van terrorisme, met name bomaanslagen, om zijn doelen te bereiken. Naar alle waarschijnlijkheid vecht Al-Nusra ook een geürbaniseerde strijd tegen het leger van Assad.

Bekend wapenfeit: De aanslagen op een complex van de militaire inlichtingendienst in Damascus op 10 mei 2012, waarbij vijfenvijftig doden en meer dan vierhonderd gewonden vielen. Enkele zelfmoordterroristen in auto's bliezen zichzelf en hun voertuigen op met meer dan duizend kilogram aan explosieven. De explosie verpulverde de gevel van een gebouw van tien verdiepingen en er vielen vele doden en gewonden. Het is de bloedigste aanslag in de Syrische Opstand tot nu toe.

11 mei 1745: Slag bij Fontenoy

De Slag bij Fontenoy (in de buurt van Tournai, België) vond plaats op 11 mei 1745, tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog (1740-1748).  52.000 geallieerde (Nederlandse, Britse en Hannoveriaanse) troepen onder leiding van de Hertog van Cumberland namen het op tegen het Franse leger, aangevoerd door Maarschalk Maurice de Saxe, dat 50.000 man sterk was. De veldslag was een van de belangrijkste uit de Oostenrijkse Successieoorlog en een befaamde overwinning van de Fransen.

In april 1745 startte De Saxe een offensief om de in het voorgaande jaar behaalde resultaten verder uit te bouwen. Zijn aanvankelijke doel was om de Schelde te veroveren en zo een toegang te creëren naar het hart van de Oostenrijkse Nederlanden. Om dit te bewerkstelligen besloot hij eerst Tournai te belegeren. De geallieerden wilden op hun beurt Tournai ontzetten door de posities van De Saxe aan te vallen die zich bij het dorpje Fontenay in een natuurlijk defensief voordelige positie bevonden en deze hadden versterkt met verdedigingswerken. Nadat enkele aanvallen op de Fransen flanken mislukten, besloot Cumberland tot een aanval op het centrum van de Franse linie. De aanvalscolonne, bestaande uit Britse en Hannoveriaanse eenheden, vocht zich dwars door het Franse centrum heen en bezorgde de geallieerden bijna een overwinning. De Saxe moest al zijn beschikbare eenheden (infanterie, cavalerie en artillerie) inzetten om de vijandelijk troepen tot staan te brengen. De geallieerden trokken zich al vechtend in goede orde terug.

De Fransen hadden de aanval door defensieve vuurkracht en een sterke reserve af weten te slaan en Tournai viel korte tijd later. 

De verliezen waren aan beide zijden hoog. De geallieerden verloren 10.000-12.000 man en aan Franse zijde waren 7.000-7.500 slachtoffers te betreuren.

Dit Franse succes werd snel opgevolgd door een snelle opmars tegen het slecht georganiseerde en kleinere geallieerde leger, en Gent, Oudenaarde, Brugge en Dendermonde vielen in Franse handen. Het Britse leger trok zich terug naar Engeland om de opstand van de Jacobijnen neer te slaan. Hierdoor konden de Fransen ook de strategisch belangrijke havens van Oostende en Nieuwpoort veroveren, wat de communicatielijnen van de Britten met de Lage Landen bedreigde.

Tegen het einde van het jaar had De Saxe bijna de hele Oostenrijkse Nederlanden veroverd, wat hem tot nationale held in Frankrijk maakte.

Maarschalk Maurice de Saxe

                    

Hotspot: Spratly-eilanden

Locatie: De Spratly-eilandengroep ligt in de Zuid-Chinese Zee, tussen Vietnam en de Filipijnen.

Geografie: Het totale landoppervlak van de archipel beslaat zo'n vijf vierkante kilometer (in een zeeoppervlakte van 410.000 vierkante kilometer) en bestaat uit ongeveer 148 kleine eilandjes, riffen en zandbanken.

De eilanden zijn onbewoond, maar de diverse landen die het gebied claimen hebben er militaire eenheden gestationeerd. De eilanden zijn vlak (het hoogste punt ligt op vier meter boven zeeniveau), sommigen komen alleen bij eb boven het wateroppervlak uit, en het klimaat is er tropisch.

Betrokkenen:

Volksrepubliek China: claimt de hele archipel op basis van de ontdekking van- en historische aanwezigheid (aangetoond door archeologische vondsten) op de eilanden. China bezet momenteel negen riffen (plus zeven 'virtueel', dat houdt in dat het eiland binnen veertien kilometer van een ander bezet eiland ligt) en heeft een sterke militaire aanwezigheid in het gebied. Doordat China de hele eilandengroep claimt, ligt China met alle andere betrokkenen in de clinch.

http://malaysiaflyingherald.files.wordpress.com/2012/04/20120411000566_0.jpg

Taiwan: claimt evenals China de gehele archipel op basis van dezelfde historische feiten als China. Dit is voor de hand liggend aangezien Taiwan (met als officiële naam Republiek China) de voortzetting is van het 'oude China' en zijn geschiedenis tot 1949 met de Volksrepubliek China deelt. Taiwan bezet slechts één eiland (het grootste van de archipel) en één rif. Net als China heeft Taiwan een conflict met alle andere betrokkenen. Taiwan heeft slechts een beperkte militaire aanwezigheid in het gebied.

http://www.interaksyon.com/assets/images/articles/interphoto_1335793858.jpg

Vietnam: claimt de hele eilandengroep op basis van historische aanwezigheid. De Filipijnen zouden vanaf de zeventiende eeuw soevereiniteit over de archipel hebben gehad, totdat China het gebied binnendrong. Bij de San Francisco-conferentie in 1951 claimde de Vietnamese delegatie de eilandengroep en er was geen enkel land dat protest aantekende. Vietnam bezet ongeveer eenendertig eilanden, riffen en zandbanken.

http://www.csmonitor.com/World/Asia-Pacific/2011/0616/Vietnam-China-Spratly-Islands-dispute-threatens-to-escalate

Filipijnen: claimen een deel van de eilandengroep. De archipel zou, nadat Japan in 1951 zijn soevereiniteit over de eilanden opgaf, tot 1957 bij geen enkel land hebben gehoord. In 1957 claimde een Filipijn het gebied en riep een eigen staat uit ('Freedomland'), welke hij in 1978 verkocht aan de Filipijnse overheid. De Filipijnen bezetten zeven eilanden en drie riffen (plus vier riffen 'virtueel'). Daarnaast controleren de Filipijnen nog negenentwintig eilanden.

http://www.colorfulrag.com/2012/04/chinas-spratly-claim-how-philippines.html

Brunei: claimt drie eilanden, maar houdt er geen enkele bezet. Het land claimt dat de eilanden onder het continentaal plat en binnen de Exclusieve Economische zone van Brunei vallen. Brunei heeft geen militaire controle over de eilanden.

Maleisië: claimt een deel van de eilanden waarvan het er drie actief militair bezet houdt. Maleisië claimt de eilanden op dezelfde gronden als Brunei.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoHoCfywrkZFqokLj8wtjA_jjxMQQFZDnJG4qLtwmj41Tj_qXiW2UaZVV-nWXfs0S_9yoElYAdf9b7_9Q-RPAH73fesNYVjVjcgdp2WreI9QOiTps504hHytG6eFtuDd69j3RxtKK1IbE/s1600/Layang-layang.jpg

Extra reden tot interesse

Olie en gas: In 1968 werd er een olieveld gevonden bij de Spratly-eilanden dat het op drie na grootste zou zijn in de wereld. Deze ontdekking leidde er direct toe dat de landen die zich (delen van) de eilanden toe-eigenden hun claim serieuzer namen en enkele eilanden fysiek gingen bezetten.

Rijke visgronden: De Zuid-Chinese Zee is jaarlijks verantwoordelijk voor acht procent van de totale visvangst in de wereld.

Belangrijk vaarwater: De regio is tevens een van de belangrijkste en drukste doorgaande routes voor vrachtschepen. Drie keer drukker dan het Suezkanaal en vijf maal drukker dan het Panamakanaal. Daarnaast passeert vijfentwintig procent van de ruwe olie in de wereld de Spartly-archipel. Wie het gebied bezit zou een machtig wapen in handen kunnen hebben.

Botsingen

In 1988 botsten China en Vietnam bij de Spratly-eilanden. De Chinese marine zonk Vietnamese transportschepen die hielpen bij een landing door het Vietnamese leger op één van de eilanden. Hieronder een video-opname van de aanval.

In mei 2011 waarschuwde de Filipijnse president Aquino China dat de geschillen rond de eilandengroep zouden kunnen uitmonden in een wapenwedloop en een versnelde opbouw van de militaire aanwezigheid in de regio. 

In juni van datzelfde jaar hield China een militaire oefening bij de Spratly-eilanden als reactie op een militaire oefening door Vietnam.

In april 2012 was een Filipijns marinevaartuig onderweg om enkele Chinese vissers te verjagen uit door de Filipijnen geclaimde wateren. Chinese schepen beschermden de vissers door zich tussen de vissers en het Filipijnse schip in te manoeuvreren. Er ontstond een patstelling waarna de Filipijnse autoriteiten ervoor kozen om de zaak niet te laten escaleren.

Dat er een harder treffen tussen enkele van de landen plaats zal vinden lijkt een kwestie van tijd. China, Vietnam en de Filipijnen lijken de meest voor de hand liggende kandidaten, aangezien zij de grootste militaire aanwezigheid in het gebied hebben en er niet voor terug lijken te deinzen hun claims met militaire macht te ondersteunen.

Hier links een kaart waarop staat aangegeven welke landen welke eilanden bezetten.

21 april 1918: Het einde van de Rode Baron (incl. video van zijn begrafenis)

De Duitse gevechtspiloot Manfred von Richthofen, ook bekend onder zijn bijnaam 'De Rode Baron', was een van de beste piloten die in de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) gevochten hebben. De Rode Baron dankte zijn bijnaam aan het feit dat de vliegtuigen waar hij in vloog rood verfde en hoewel hij maar negentien van zijn tachtig overwinningen met de Fokker Dr. I behaalde, is dit type vliegtuig onlosmakelijk met hem verbonden geraakt. Von Richthofen was sinds 1911 in Duitse dienst en vanaf 1915 piloot, aanvankelijk als verkenner, maar later begon hij een carrière als gevechtsvlieger. 

Hij werd een van de beste Duitse piloten en haalde een record aantal van tachtig geallieerde vliegers neer, die vaak in numeriek overwicht waren en over betere toestellen beschikten.

Op 21 april 1918 stuitte Von Richthofen tijdens een van zijn vluchten over het front op de Sopwith Camel van Wilfrid May, een Canadese piloot met weinig ervaring. Von Richthofen zette de achtervolging in. Hij werd bij die actie gespot door een andere Camel van een andere Canadese piloot, Arthur Brown, die een duikvlucht maakte om Von Richthofen aan te vallen. De Rode Baron maakte een bocht om deze aanval te ontwijken en vervolgde zijn achtervolging van May. 

Op dat moment raakte Von Richthofen dodelijk gewond door een kogel die vanaf de grond werd afgevuurd en die zijn hart en een long beschadigde. Von Richthofen slaagde er nog in zijn toestel redelijk in tact aan de grond te krijgen, hij vloog op geringe hoogte, maar stierf vrijwel direct nadat hij dat had gedaan.

Von Richthofen had zoveel respect opgebouwd tijdens zijn carrière, ook aan geallieerde zijde, dat hij door het 3e Squadron van de Australische luchtmacht, die verantwoordelijk was voor zijn lichaam omdat het in hun operationele gebied terecht was gekomen, met de grootste militaire eer werd begraven. 

Profiel: Lichtend Pad

Lichtend Pad (Sendero Luminoso) werd eind jaren '60 van de twintigste eeuw opgericht door Abimael Guzmán en vond zijn oorsprong in studentenbewegingen in Peru. Het was een afsplitsing van de Peruaanse Communistische Partij en had een militant Maoïstisch karakter. In het midden van jaren '70 voerde Lichtend Pad diverse studentenraden aan en had het relatief veel steun onder studenten van grote universiteiten. Maar toen er diverse studentenverkiezingen verloren werden, stopte de beweging met het rekruteren op universiteiten (en met het bewandelen van de politieke weg) en werd er besloten over te gaan tot een gewapende strijd. Vanaf 1980 startte Lichtend Pad met een guerrilla offensief waarbij de bevolking van het platteland niet werd ontzien. Begin jaren '90 controleerde Lichtend Pad grote delen van het midden en het zuiden van Peru en als reactie daar op intensiveerde de Peruaanse overheid het offensief tegen Lichtend Pad. In het laatste decennium van de twintigste eeuw werden grote successen geboekt in de strijde tegen Lichtend Pad. Gúzman werd gearresteerd en de guerrillabeweging kreeg zware militaire nederlagen te verduren. De organisatie versplinterde en de activiteiten namen sterk af. In de eerste jaren van het nieuwe millennium intensiveerden enkele facties van Lichtend Pad het offensief weer en wisten zij enkele successen te behalen. Het succes was echter van korte duur. Rond 2010 werden diverse leiders opgepakt en was de organisatie op sterven na dood.

Oprichtingsjaar: 1960, militair actief sinds 1980

Land van oorsprong: Peru
Type: Maoistische guerrillabeweging

Doelstelling: Vervanging van de "burgerlijke democratie" door Mao's Nieuwe Democratie
Leider: Víctor Quispe Palomino, beter bekend als Kameraad José.

Troepensterkte: 2000

Medestander(s): Geen, Lichtend Pad opereert zonder steun.

Tegenstander(s): Het Peruaanse leger, Peruaanse Rondas (door het leger getrainde boerenmilities) en de Túpac Amaru Revolutionary Movement (MTRA).

Staat van oorlog: In december 2011 verklaarden strijders van Lichtend Pad dat de strijd verloren was en dat ze hopen op amnestie van de Peruaanse overheid. Het leger blijft echter strijd voeren tegen Lichtend Pad en recent zijn er diverse leiders opgepakt.
Bewapening: Licht en zwaar kaliber hand- en schoudervuurwapens, handgranaten en dynamiet. Lichtend Pad heeft geen zwaar materieel tot zijn beschikking, dit pas ook niet bij de aard van de guerrillastrijd en geografische eigenschappen van het operationele gebied (hoogland).
Operationeel gebied: Voornamelijk het 'platteland' van Peru, delen van de Andes, maar ook in de hoofdstad Lima worden aanslagen gepleegd.

Tactiek: Guerrilla en terrorisme. Naast de guerrilla die gevoerd wordt tegen het leger en de overheid, onderdrukt Lichtend Pad de boeren in de gebieden waar ze de controle hebben, plegen ze bomaanslagen en ontvoeren ze burgers. Lichtend Pad verwerpt de Universele rechten van de mens:

"Our position is very clear. We reject and condemn human rights because they are bourgeois, reactionary, counterrevolutionary rights, and are today a weapon of revisionists and imperialists, principally Yankee imperialists."

Bekend wapenfeit: De slachting van Lucanamarca in maart 1983, waarbij Lichtend Pad negenenzestig boeren vermoordde. Ronderos hadden een leider van Lichtend Pad gearresteerd, neergestoken, gestenigd, in brand gestoken en uiteindelijk doodgeschoten op het dorpsplein van Lucanamarca. Lichtend Pad reageerde door Lucanamarca en omliggende dorpen binnen te vallen en de boerenbevolking te doden, veelal met machetes en hakbijlen. Bejaarden, vrouwen en kinderen werden niet ontzien. Het was de eerste slachting die Lichtend Pad aanrichtte onder de boeren gemeenschap.

Website: http://www.blythe.org/peru-pcp/  (niet meer geupdatet sinds 1998)