Mali: The perils of intervention

Source: http://dailymaverick.co.za/photos/cache/2012-03-28-ecowas-allison-706-410.jpg

Original author: Giuliano Luongo, Economist at the University Federico II in Naples
Original source: http://www.unmondelibre.org/Luongo_Mali_intervenir_150812, checked on 21-08-2012.
(Translated from French to English by Thomas den Hollander)

As in all situations of political and military crisis, a proposed external military intervention is discussed as a way to resolve the crisis in Mali. ECOWAS has attempted to finalize a plan of action under a UN mandate. To assess the chances of such an intervention, it is necessary to recall briefly the conditions of military-political framework of the country.

A new 'chessboard' (i.e. situation)

Northern Mali proves to be the most unstable region of the country and it initially fell under the control of Tuareg rebels allied with the Muslim extremist groups, but now it is entirely within the territory of jihadists. Various Islamist militias arrived  to push aside their former Tuareg allies, establishing themselves as the sole masters of the region.

This movement is not a homogeneous Islamist faction, but consists of various forces active in the major cities of northern Mali. The city of Gao in the hands of Mujao (Movement for unity and jihad in West Africa), AQIM (Al Qaeda in the Islamic Maghreb) reigns over Timbuktu and Kidal is under the control of militia Ansar Eddine. The Mujao is a movement formed  by dissidents of AQIM, which maintains good relations with the Sahrawis and the Polisario Front.

Besides the differences (mainly related to interest in the distribution of power), these three Islamist groups share common goals such as "maintaining the territorial cohesion of Mali" (instead of the Tuareg, who battle for a liberated Azawad as a sovereign state) and the introduction of Islamic law in its most extreme form. In recent days, there have been two first cases of application of Sharia (1).

Forces of the Tuareg MNLA (National Movement for the Liberation of Azawad) are very weak but still active: there are ongoing negotiations for their support to the national army against the Islamists. In the south, there is an increasing formation of independent militias determined to fight the Islamists. They are often formed by ex-northerners forced to flee.

Intervene?

In this context of constant instability at the international level the hypothesis of a military intervention continues to be evaluated - an idea already launched in the first days of the revolt of the Tuareg. Recently, the French Minister of Foreign Affairs and Defence Minister, Laurent Fabius and Jean-Yves Le Drian, declared the support of France to send a peacekeeping force organized by the military of ECOWAS, to contain and finally eliminate the presence of extremists. France, in all cases, will not take the initiative, in a, what Mr Le Drian defined as "inevitable", intervention to prevent the transformation of Mali an Islamic state. Paris is concerned about a "backlash" from terrorist (executions of hostages in Mali, attacks on its territory ...).

Given their weak military capabilities, African countries seem less enthusiastic, hoping foreign support (UN and USA in the first place) to conduct a major intervention operation. Few countries will be able - and determined - to send troops: Niger, Mauritania and Ivory Coast seem determined to intervene early and directly (because they are concerned to have an "extremist neighbor "), even if they do not have the necessary logistical means (and Ivory Coast has its own  internal problems as well).  Algeria refuses to engage outside its borders and Senegal (already committed in Guinea-Bissau) prefers to follow diplomatic channels with Burkina Faso to reach stabilization of the situation in Mali. In this context, the delegation of Burkina Faso met with representatives of Ansar Eddine, who call themselves "pro" mediation and willing to travel to Ouagadougou to continue to discuss, in contrast to Mujao or AQIM which have not met with foreign diplomats. Diplomacy, therefore, seems still an option but is a long complex: it will be chosen if there is no real possibility to intervene militarily.

In this regard, it should be remembered that an invasion with the goal of defeating a well organized terrorist organization is never easy, as we we’re taught Afghanistan. Mali is also a vast territory and very difficult to (re) conquer and control, where the majority jihadist forces are formed by soldiers who know their territory, and are therefore difficult to face. Again relations with the civilian population would be crucial: even if civilian groups openly demonstrated against the Islamists, many are unhappy with the previous administration and especially the brief period of the Tuareg, which are often accused of theft and rape against populations. Many people will join the ranks of the Islamic militias, thinking that only the jihadists can stabilize the country.

Another problem lies in the definition of targets and the conditions of employment of the "anti-extremist" militia: it will be difficult to generate results with an attack "front" because terrorists do not occupy isolated camps but begin to mix with the population in cities. A gradual infiltration with big secret services to neutralize the terrorist forces would work well. In addition, it would prevent the interposition force from making the country more unstable with excessive use of force: every mistake, every civilian casualty would result in increased support for extremists.

Should the authorities finally understand that the way for the country's stability does not only involve suppressing extremist tendencies but also to avoid that current foes will become part of the a new government, we should work together to construct a legitimate government that does not become a new oppressive institution. And, unfortunately, this phase would probably be even more difficult than the fight against "terrorists".

(1)    On July 29, a couple was unmarried and stoning August 8th there was the first amputation of the hand of a suspected thief.

Source: http://imgsrv.wtax.com/image/WiresGraphic/2012-08-15T034923Z_1_CBRE87E0AME00_RTROPTP_2_INTERNATIONAL-US-MALI-CRISIS-FORCE.JPG

Ingezonden: Soldier Modernisation Programs

Auteur: Jeffrey Kiers

Krijgsmachten over heel de wereld zijn tegenwoordig nog steeds verwikkeld in een proces van voortdurende technologische ontwikkeling. Dit gold vooralsnog voornamelijk de grotere wapensystemen. Sinds het einde van de jaren negentig is de militair en zijn / haar persoonlijke uitrusting echter ook onderwerp van deze trend tot modernisering. Rond 2005 kregen de programma’s steeds meer vorm en vanaf 2010 zijn de projecten klaar om in te worden gevoerd. Ondanks dat de diverse landen die dergelijke ontwikkelpaden op gang hebben gezet er voornamelijk eigen projecten op na hielden, zijn de uiteindelijke ontwikkelingen opvallend vergelijkbaar. 

Het eerste aandachtspunt van elk toekomstig systeem is de directe uitrusting van de militair. Dit onderwerp kan uitgesplitst worden over een aantal onderdelen. Ten eerste moet de kleding zelf licht, ergonomisch, ventilerend en uitstekend gecamoufleerd zijn. Naast de traditionele visuele camouflage wordt nu ook aandacht besteed aan de infrarode straling, dus warmte, die elke soldaat uitzendt. De kleding reguleert dus de lichaamstemperatuur waardoor de gebruiker naast gecamoufleerd ook beter toegerust is om onder verschillende klimatologische omstandigheden zijn werk te kunnen blijven doen. Het Duitse ‘Gladius’ project zorgt er bijvoorbeeld voor dat een militair in temperaturen van -32 tot en met +45 graden kan blijven opereren.
Het tweede onderdeel behelst de bescherming van de militair dat naar gelang de situatie, of het zogenaamde geweldsspectrum, in modules opgewaardeerd moet kunnen worden. Dus naast de traditionele vesten en helmen kan hierbij gedacht worden aan extra beschermplaten voor schouders, armen en benen. Overigens vormt bij elk project het vest en de kleding zelf de basis, waar al naar gelang extra bescherming aan kan worden bevestigd of in kan worden geschoven.
Als er naar de helm gekeken wordt gaat het Nederlandse ‘Verbeterd Operationeel Soldaat Systeem’ (VOSS) in vergelijking met de andere projecten een stap verder. Niet per se wat betreft ballistische bescherming, maar het idee is om ook deze net als de rest van de uitrusting modulair te maken. De basis vormt een uitgeklede versie van de huidige helm, terwijl de complete helm het hoofd volledig bedekt. Overigens is de doelstelling van elk project om de helm bij wijze van spreken te ‘digitaliseren’. De communicatieapparatuur wordt geïntegreerd en een zogenaamde Head-Mounted Display (HMD) wordt toegevoegd. Met behulp van GPS kan hierop aangegeven worden hoe de omgeving eruit ziet en waar elk soldaat zich bevind waardoor getracht wordt ‘friendly-fire’ incidenten te verminderen en de algemene ‘situational awareness’ te vergroten. Daarnaast wordt de HMD bij een aantal projecten ook aangesloten op de richtkijker van het wapen, zodat de militair hierdoor om een hoek kan kijken zonder zichzelf bloot te stellen aan vijandelijk vuur.
Het laatste onderdeel van de uitrusting is de draagcapaciteit van de militair. Veel programma’s hebben een nieuw vest ontwikkeld welke ergonomisch beter is verantwoord. Het vest is de centrale component van alles wat op of aan het torso wordt meegedragen, zoals een radio, GPS, stroomvoorziening, rugzakken, drinkwatervoorziening en ballistische bescherming. In het vest loopt dus ook bekabeling om de verschillende apparatuur met elkaar te kunnen verbinden en van stroom te voorzien.

Het tweede punt betreft het zogenaamde C4I concept, oftewel ‘Command, Control, Communication, Computers and Information’. Het nieuwe systeem moet de infanteriesectie verbinden met de hogere echelons. Tot nu toe kon de compagniescommandant wel met de pelotonscommandanten spreken en zij op hun beurt met de groepscommandanten, maar daar hield het bij op. Nu kan ook de groepscommandant contact houden met de individuele manschappen. Daarnaast krijgen de soldaten met hun persoonlijke systemen een beter overzicht over het gevechtsveld. Dit gebeurt hetzij met de hierboven genoemde HMD of een alternatief scherm. Overigens blijft alleen de groepscommandant beschikken over een radio welke genoeg bereik heeft om met zijn superieuren te kunnen spreken. De radio’s voor de individuele militair hebben het bereik van ongeveer een kilometer wat voldoende is om hen in staat te stellen onderling in contact te blijven.
De uitbreiding van de persoonlijke uitrusting met dit soort apparatuur zorgt echter voor een vervolgprobleem, namelijk: waar haalt de soldaat de benodigde elektriciteit vandaan? De doelstelling bij de projecten is om een soldaat in ieder geval 24 uur van stroom te kunnen voorzien. De lithium-ion batterij vormt daarbij de basis. Het Franse Fantassin à Équipement et Liaisons Intégrés (FELIN) project zorgt daarnaast voor een lader op basis van een brandstofcel, waardoor een sectie twee extra dagen uitgestegen kan blijven opereren. Daarnaast moeten de batterijen gemakkelijk vervangen kunnen worden, waardoor dit probleem meer een deel wordt van het al bestaande logistieke proces. Overigens wordt een sectie ook meer geïntegreerd met een persoonlijk voertuig. In het geval van het Amerikaanse Future Force Warrior program is dit met het Stryker pantservoertuig. In het voertuig kunnen de batterijen opgeladen worden en bij een aantal projecten dient het ook als een soort steunzender.

Wat de projecten beogen te bereiken kan goed worden samengevat met een citaat uit het persbericht van Rheinmetall Defence welke verantwoordelijk is voor het Gladius project. Daarin staat:

‘The system enhances the performance of dismounted forces in the following capabilities categories: command and control, combat effectiveness, survivability and protection, sustainment and mobility. It brings the infantrymen on the ground directly into the network-enabled warfare loop.’

Vooral de laatste opmerking is belangrijk. De verregaande technologische ontwikkeling op het gebied van C4I heeft nu definitief de individuele soldaten bereikt en betrokken bij het zogenaamde ‘genetwerkte’ optreden.

Bron: http://www.soldiermod.com/volume-2-06/images/articles/programmes/eda/eda-big.jpg

Bronnen:
Algemene tekst:
http://www.defenseindustrydaily.com/europes-21st-century-infantry-programs-0350/
http://en.wikipedia.org/wiki/Future_Soldier

German (Gladius) future soldier equipment
http://www.defpro.com/news/details/36605/
http://www.army-technology.com/news/newsgerman-army-orders-gladius-systems-from-rheinmetall

French (FELIN) future soldier equipment
http://www.defpro.com/news/details/121/
http://www.defense-update.com/products/f/felin.htm

Dutch (VOSS) future soldier equipment
http://www.defensie.nl/landmacht/actueel/nieuws/2009/03/26/46129444/Gevechtsmilitairen_krijgen_ultramoderne_helm
http://www.defensie.nl/actueel/nieuws/2011/04/08/46180672/Benelux_bundelt_krachten_voor_uitrusting_militair
http://www.soldiermod.com/summer-08/prog-voss.html
http://www.defensie.nl/actueel/nieuws/2012/07/09/46197354/Munitieakkoord_met_Belgie_tijdens_kennismaking

British (FIST) Future soldier equipment
http://www.army-technology.com/projects/fist/

USA future soldier equipment
http://www.army-technology.com/projects/land_warrior/ 

African Islamists gather in Northern Mali. The number of Islamist fighters in the Sahel has multiplied by twenty in two years.

Ansar Dine rebels near Timbuktu, northern Mali. Photograph: Romaric Ollo Hien/AFP/Getty Images
Source: http://www.guardian.co.uk/world/2012/jul/17/islamist-extremists-alqaida-uprising-mali
 

According to a study U.S. security, 6000 terrorists roam the Sahel

By Karim Aimeur - Thursday, July 19, 2012 (lexpressiondz.com - ALGERIA)

Original source: http://www.maliweb.net/news/insecurite/2012/07/19/article,80992.html
(Translated from French to English by Thomas den Hollander)

July 19, 2012 Topic: Insecurity, northern Mali

They are heavily armed and well trained to deal with any military assault.

The Sahel becomes a quagmire. A study by the American security research centre, AGWoold, the number of terrorist activating the Sahel has increased 20 times between 2010 and 2012.

According to this study, 300 to 500 in 2010, it rose to more than 6,000 terrorists, equipped and trained in 2012. A boon for the troops of Al Qaeda in Islamic Maghreb, which wants to establish theological principalities in the region. But how are terrorists recruited in this particular region in northern Mali? "We are many Africans who came from everywhere to join the mujahedeen from Gao," says a young Ivorian. This young man even has changed his name and is now called
Ahmed El Guédir. It is one of hundreds of recruits in the northern city of Mali controlled by radical Islamists.

The young West Africans landed armed in Gao from Gourma, a province in eastern Burkina Faso, Mali's neighbor but also from Senegal. According to the French news agency AFP, within two days, more than 200 Africans, with an average age of 16, were recruited by the Movement for the uniqueness of Jihad in West Africa (Mujao). New recruits are grouped in two camps in the city and have to undergo military and religious training, said one of the terrorist leaders in the region. Hundreds of Boko Haram fighters, a radical Islamist group responsible for numerous attacks in Nigeria, are now present in northern Mali alongside the Islamists, according to Bilal Hassan, a leader of Mujao in Gao. "Here there are Malians, Somalis, Ivorian, Senegalese, Ghanaians, Gambians, Mauritanians, Algerians, Guineans, Nigerians, there are all Muslims here," said he to the AFP, adding that for a Muslim, there is no nationality or boundary. A native of Mali's neighbor Niger, Hisham Bilal was the first black man to lead a katiba, a fighters brigade, in northern Mali. "There will be other blacks (at the head of katiba). The world is the same for black Muslims, white or other colors", he said.
"The President of Niger (Mahamadou Issoufou) says he will attack us. God only knows. 40% of our workforce are Nigerians. Jihad, God willing, we will take it quickly in Niger", he threatens again.

Mr. Issoufou expressed support for military intervention in northern Mali, envisaged by the Economic Community of West African States (ECOWAS), to drive out the Islamists.

Bilal Hicham removes this risk by running: "What force is stronger than God? Let them come and bomb us. " "We are all Muslims, at least over 90% in the sub-region (West Africa). We can talk together to find a solution. But if someone decides to use force, then the strength of God will be stronger”, he said. For him, Jihad must be everywhere in West Africa. He says they are ready to plant bombs in West African countries "if necessary".

Ansar Eddine (Defenders of Islam)and Mujao, both allied with al Qaeda in Islamic Maghreb (AQIM), controlled the three administrative regions of northern Mali, Gao, Kidal and Timbuktu at the end of March, after ousting the secular Tuareg rebels secessionist.

They have begun to impose Sharia in Timbuktu and destroyed mausoleums of Muslim saints, provoking outrage in Mali and abroad. For their part, people feel abandoned by Gao and cope as best they could with the presence of radical Islamists in their territory.

Apart from banks and some buildings destroyed during the capture of the city in late March and the legacy of fighting in June near the Governor's Palace, Gao looks almost normal, except that there isn’t a single bar or hotel because they are all closed by Islamists.

Northern Mali: Conflict MNLA vs. Ansar Dine and indoctrination

Since Ansar Dine and MNLA fighters took control over northern Mali, also known as Azawad, tensions between the two forces are rising. The basis for those tensions lie in the different objectives MNLA and Ansar Dine seek to achieve. MNLA fought for the liberation of Azawad and Ansar Dine wants to impose sharia law on the whole of Mali by taking control of as much area as possible.

When starting their operation, MNLA and Ansar Dine fought side by side against the government forces of Mali. But when the whole of Azawad was occupied in April and Timbuktu fell in the hands of Ansar Dine, both groups came into conflict with each other about who had the real power in the area. However, on May 25th, after weeks of negotiations, they merged their forces into the National Army of Azawad. The success of te merge is uncertain and recently forces of MNLA and Ansar Dine clashed.

This week some troops of MNLA and Ansar Dine ended up in a mêlee about a flag the MNLA troops had on their vehicle when they were on a road near Goundam. Ansar Dine troops, stationed at a check-point on the road, demanded that the MNLA fighters removed their flag since they only allow the black Islamic flag in their area. A fight broke out and one Ansar Dine and four MNLA fighters got injured. One MNLA member died of his injuries last Saturday.

It seems Ansar Dine is trying to take full control of the area and securing that control for the future by indoctrinating children living in the area. Ansar Dine builds schools and trains young Arab kids (the article states "white skinned", I presume they mean lighter skinned than the average Malian and they probably mean Arabs), 7 - 12 years of age and make them dress like Islamic fighters, wearing traditional clothing, letting them move around the town in small groups.
Ansar Dine also took control of all the government buildings and has raised the black flag on all of them. They also use a truck they've confiscated from the town hall to burn documents and archives outside the town.

(Source: http://www.maliweb.net/news/insecurite/2012/06/20/article,74372.html)

It seems that there is a power struggle going on in Azawad and the outcome is far from clear. MNLA have completed their objective and they seem to have lost the initiative to Ansar Dine who's objective is far from completed and are keen on expanding their power base to be able to continue their struggle for the imposement of sharia law on Mali. It seems unlikely that the MNLA will give up the land they've been fighting over for decades and an escalation of the conflict with Ansar Dine in time seems inevitable.
Meanwhile the government of Mali does not seem to take any real action in taking back control of the northern part of their state. They've been massing some troops but they do not seem to be able to do anything on their own as a result of the lack of logistics and means.

UPDATE:
On June 14 the African Union and ECOWAS have addressed the UN Security Council to make a military intervention possible. UNSC approved but is cautious. Meanwhile some 4.000 Malian forces seem to be preparing for an attack on a few important crossroads.
http://www.irinnews.org/Report/95698/Analysis-Intervention-options-in-northern-Mali

15 mei 1525: Slag bij Frankenhausen

De Slag bij Frankenhausen vond op 15 mei 1525 plaats en betekende het einde van de Duitse Boerenoorlog. De legers van Landgraaf Filip I van Hessen en Hertog George van Saksen, samen goed voor 6.000 man, versloegen het boerenleger (8.000 - 10.000 man sterk) onder Thomas Müntzer bij Frankenhausen in het graafschap Schwarzburg.

Op 29 april 1525 ontaardden ongeregeldheden in en rond Frankenhausen in een opstand. Een grote groep burgers sloten zich aan bij de opstand, bezetten het stadhuis en bestormden het kasteel van de graven van Schwarzburg. De daarop volgende dagen verzamelde zich een steeds groter wordende groep opstandelingen rond het stadje en toen Müntzer op 11 mei arriveerde met een leger van driehonderd strijders, hadden zich al enkele duizenden boeren uit Thuringen en Saksen geïnstalleerd in de velden rond Frankenhausen. 

Filip van Hessen en zijn schoonvader George van Saksen zaten Müntzer op de hielen en stuurden hun Landsknechten naar Frankenhausen.

De troepen van Hessen en Saksen waren voornamelijk huurlingen en waren goed bewapend, goed getraind en hadden een uitstekende moreel. De boeren daarentegen waren slecht uitgerust met zeisen en vlegels, hadden geen training gehad en hadden onderlinge onenigheid over wat ze zouden doen: vechten of onderhandelen? 

Op 14 mei hadden de boeren enkele aanvallen weten af te slaan, maar verzuimden zij om gebruik te maken van de overwinning en de vijand te verslaan. Integendeel, de boeren regelden een staakt-het-vuren en trokken zich terug in hun versterkte wagenpark om verdere acties te coördineren, dit terwijl de troepen van Saksen de boeren naderden. 

De volgende dag voegden de legers van Hessen en Saksen zich samen en verbraken zij direct het bestand door een gecombineerde aanval met infanterie, cavalerie en artillerie uit te voeren. De boeren werden verrast door de aanval en sloegen in paniek op de vlucht, de huurlingen achtervolgden hen en bleven aanvallen. De meeste opstandelingen werden gedood in de slachting. Het aantal slachtoffers aan de kant van de boeren lag tussen de 3.000 en 10.000 terwijl er slechts vier Landsknechten gedood en twee gewond werden.

Müntzer werd gevangengenomen, gemarteld en op 27 mei geëxecuteerd in Mühlhausen.

Profiel: Al-Nusra Front ter Bescherming van de Levant

De bomaanslagen van 10 mei 2012 werden gepleegd in Damascus zijn opgeëist door een beweging die zich het Al-Nusra Front ter Bescherming van de Levant (Al-Nusra) noemt. De achtergrond is op dit moment schimmig en er wordt volop gespeculeerd over de positie van Al-Nusra in het conflict in Syrië en de banden die Al-Nusra zou hebben met Al-Qaïda in Irak. Dat een radicaal Soennitische organisatie als Al-Nusra  zich, al dan niet gesteund door Al-Qaïda in Irak, in de strijd mengt, zou een teken kunnen zijn dat het conflict sektarisch van aard wordt of is (zie video van Al Jazeera onderaan). De regering in Syrië wordt voor een groot deel gevormd door Alevieten, een Sjiitische Islamitische stroming die door andere groepen binnen de Islam, Sjiieten én Soennieten, als ketters wordt beschouwd. Het zou dus kunnen dat Al-Nusra en andere Soennitische organisaties het conflict in Syrië aangrijpen om de Alevitische regering van Assad omver te werpen en te vervangen door een Soennitische. 

De eerste publieke mededeling deed Al-Nusra op 23 januari waarin zij opriepen tot een gewapende en heilige strijd tegen de Syrische regering. Al-Nusra heeft vier bomaanslagen opgeëist: de aanslagen in al-Midan op 6 januari, de aanslagen in Aleppo van 10 februari en de aanslagen in Damascus op 17 maart en 10 mei. Bij de aanslagen vielen totaal 173 doden en meer dan 830 gewonden.

Oprichtingsjaar: December 2011

Land van oorsprong: Syrië / Irak
Type: Terreurbeweging

Doelstelling: Omverwerpen van de Syrische regering onder Assad door middel van gewapende strijd (Jihad). De vraag is echter of het bij deze doelstelling blijft, Amerika en Israël worden door Al-Nusra aangeduid als "vijanden van de Islam" en afwijkende religieuze groepen in Syrië worden ook door militanten van Al-Nusra aangevallen.
Leider: Abu Muhammad al-Julani

Troepensterkte: onbekend

Medestander(s): Wordt hoogst waarschijnlijk gesteund door Al-Qaïda in Irak. Een Iraakse gedeputeerde van het Iraakse ministerie van Binnenlandse Zaken waarschuwde Syrië dat er wapens en jihadisten uit Irak naar Syrië getransporteerd werden.

Tegenstander(s): De regering van Assad in Syrië.

Staat van oorlog: Ondanks pogingen van de VN om een einde te maken aan het geweld, is de strijd in Syrië op dit moment in volle gang. Al-Nusra lijkt met zijn aanhoudende bomaanslagen een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan dit conflict waarvan het einde nog niet in zicht is.
Bewapening: Waarschijnlijk licht en zwaar kaliber hand- en schoudervuurwapens, handgranaten en explosieven.
Operationeel gebied: Al-Nusra heeft zijn basis in Homs waar het straatgevechten voert tegen het Syrische regeringsleger. Waarschijnlijk is Al-Nusra actief in alle grote steden in Syrië, waaronder Damascus en Aleppo.

Tactiek: Al-Nusra maakt gebruik van terrorisme, met name bomaanslagen, om zijn doelen te bereiken. Naar alle waarschijnlijkheid vecht Al-Nusra ook een geürbaniseerde strijd tegen het leger van Assad.

Bekend wapenfeit: De aanslagen op een complex van de militaire inlichtingendienst in Damascus op 10 mei 2012, waarbij vijfenvijftig doden en meer dan vierhonderd gewonden vielen. Enkele zelfmoordterroristen in auto's bliezen zichzelf en hun voertuigen op met meer dan duizend kilogram aan explosieven. De explosie verpulverde de gevel van een gebouw van tien verdiepingen en er vielen vele doden en gewonden. Het is de bloedigste aanslag in de Syrische Opstand tot nu toe.

11 mei 1745: Slag bij Fontenoy

De Slag bij Fontenoy (in de buurt van Tournai, België) vond plaats op 11 mei 1745, tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog (1740-1748).  52.000 geallieerde (Nederlandse, Britse en Hannoveriaanse) troepen onder leiding van de Hertog van Cumberland namen het op tegen het Franse leger, aangevoerd door Maarschalk Maurice de Saxe, dat 50.000 man sterk was. De veldslag was een van de belangrijkste uit de Oostenrijkse Successieoorlog en een befaamde overwinning van de Fransen.

In april 1745 startte De Saxe een offensief om de in het voorgaande jaar behaalde resultaten verder uit te bouwen. Zijn aanvankelijke doel was om de Schelde te veroveren en zo een toegang te creëren naar het hart van de Oostenrijkse Nederlanden. Om dit te bewerkstelligen besloot hij eerst Tournai te belegeren. De geallieerden wilden op hun beurt Tournai ontzetten door de posities van De Saxe aan te vallen die zich bij het dorpje Fontenay in een natuurlijk defensief voordelige positie bevonden en deze hadden versterkt met verdedigingswerken. Nadat enkele aanvallen op de Fransen flanken mislukten, besloot Cumberland tot een aanval op het centrum van de Franse linie. De aanvalscolonne, bestaande uit Britse en Hannoveriaanse eenheden, vocht zich dwars door het Franse centrum heen en bezorgde de geallieerden bijna een overwinning. De Saxe moest al zijn beschikbare eenheden (infanterie, cavalerie en artillerie) inzetten om de vijandelijk troepen tot staan te brengen. De geallieerden trokken zich al vechtend in goede orde terug.

De Fransen hadden de aanval door defensieve vuurkracht en een sterke reserve af weten te slaan en Tournai viel korte tijd later. 

De verliezen waren aan beide zijden hoog. De geallieerden verloren 10.000-12.000 man en aan Franse zijde waren 7.000-7.500 slachtoffers te betreuren.

Dit Franse succes werd snel opgevolgd door een snelle opmars tegen het slecht georganiseerde en kleinere geallieerde leger, en Gent, Oudenaarde, Brugge en Dendermonde vielen in Franse handen. Het Britse leger trok zich terug naar Engeland om de opstand van de Jacobijnen neer te slaan. Hierdoor konden de Fransen ook de strategisch belangrijke havens van Oostende en Nieuwpoort veroveren, wat de communicatielijnen van de Britten met de Lage Landen bedreigde.

Tegen het einde van het jaar had De Saxe bijna de hele Oostenrijkse Nederlanden veroverd, wat hem tot nationale held in Frankrijk maakte.

Maarschalk Maurice de Saxe